در قند هندوانه

دو سه شب پیش مسابقات جام جهانی کشتی آزاد شروع شده بود اما چون ساعت پخشش نصفه شب بود و قاعدتاً نصفه‌شبا من خوابم نتونستم ببینم و روز بعد پیگیر نتایج بودم. تا اینکه ایران فینالیست شد و باید مقابل آمریکای میزبان قرار می‌گرفت.

روز بعدش نتیجه‌ی فینال رو دیدم که قهرمان جهان شده بودیم و وقتی عصر برگشتم خونه، تلویزیون تکرار مسابقه‌ی فینال رو پخش می‌کرد. پای تلویزیون نشستم و بازی‌ها رو نگاه کردم. اصلا فکر نمیکردم با اینکه از نتیجه مطلع بودم بازی بازپخش رو اینطوری با هیجان نگاه کنم. با هر حرکتی منم می‌پریدم هوا و از دور داد میزدم لنگش کن! بعد از مدتها یه هیجان واقعی رو تجربه کردم. یادم رفته بود هیجان برای یه مسابقه‌ی ورزشی چطوره؟ حتی والیبال هم با اون همه پیشرفت‌هایی که داشت اینجوری هیجان رو بهم تزریق نکرده بود. بعد از این قضیه هم خنده ام گرفته بود که وقتی مسابقه‌هایی رو با حدود 16 ساعت تأخیر داشتم می‌دیدم اینهمه استرس داشتم.  نمیخوام بحث رو باز به سمت فوتبال ببرم که این همه بها به فوتبال میدن به کشتی و والیبال بدن مطمئناً ایران در سطح جهانی همیشه حرفهایی برای گفتن خواهد داشت. اما خب باید قبول کرد فوتباله که نبض دنیا رو توی دستش داره و الان هم که تبدیل به یه ورزش سیاسی و درآمدزا شده هیچ‌وقت نباید این انتظار رو داشت که فوتبال رو به حال خودش رها کنن.

اما به یه نتیجه‌ای رسیدم که بعد از همه‌ی کش و قوس‌های اقتصادی و سیاسی و اجتماعی مملکت که فکر میکردم دارم ملیتمو از دست میدم این کارهام نشون میده هنوز حس وطن‌پرستی توی وجودم هست.

 

/ 6 نظر / 20 بازدید
م ا ه ی

حس وطن پرستی خیلی ها مرده کلن اما وجود داره شاید کم رنگ شده..برای من گاهی زیاده گاهی کمه و گاهی نیس اما به هر حال هستش..اگه کسی میگه نداره الکی میگه..مگه میشه؟حالا شاید کم رنگ شده یا از چیزی از این دوره زمونه اذیتش کرده اما آخرش همه ی ماها ایران و ایرانی بودن و دوس داریم[چشمک]

دارچین

سامورایی جان جان ، یکطوری شده ، یک پست 3 بار ، اما بگذریم لابد درستش میکنی ، یک چیز بگم اساسی بخندی من نمیدونستم باز پخشه در ضمن همینجور که آشپزی می کردم فقط گوش می دادم وبا خبر قهرمان شدنمون جیغ وهورااا کشیدم.

الهه

هیجان و عشق بهترین خاطره هارو میسازن عشق و تعصب به وطن از قشنگ ترین عشق هاست

مجید مویدی

چه جالب برادر!!! باور کن عین این اتفاق واسه منم افتاد... با این که نتیجه رو میدونستم، وقتی بعدالظهر از شبکه ورزش داشتم مسابقات رو میدیدم، بازم با کلی استرس مسابقه ها رو نگاه میکنم. البته باید اعتراف کنم که من چندان آدم ملی گرایی نیستم، اما کشتی، و بخصوص سبک کشتی ایران رو خیلی دوست دارم... به خاطر همین برام خیلی حساسه

درخت ابدی

من که بویی از میهن‌دوستی نبردم و برام مهم نیست. شاید چون اهل ورزش نیستم.