خانه | آرشيو | ايميل

سامورایی

درباره : دشوار نیست؛ مصمم باش و پیشرو، و همیشه چون نخستین دیدار فروتن باش.
پروفایل مدیر :سامورایی

امکانات و ابزارها


نوشته هاي پيشين
لينکدوني
موضوعات وبلاگ
پشتيباني

قالب اين وبلاگ با استفاده از قالبساز آنلاين طراحي شده است.

Powered by
Persianblog.ir
Online Template Builder
حرف‌هایی در هفت پرده

* خواب‌هایی بین دو خواب

صبح‌ها که می‌خوام از خواب بیدار بشم ساعت رو روی نیم‌ساعت زودتر از اون وقتی که باید بیدار بشم تنظیم می‌کنم. آلارم زنگش رو هم روی هر ده دقیقه یه بار گذاشتم. وقتی ساعت گوشی آلارم اولشو میزنه بدون اینکه چشمامو باز کنم دستمو می‌برم سمتش و دکمه‌ی اسنوز رو میزنم و دوباره می‌خوابم. همین کار ادامه داره تا وقتی آخرین هشدار زده میشه و من با چشم باز زنگش رو قطع میکنم و آماده میشم برای دل کندن از رختخواب. احساس میکنم اینجوری راحت‌تر میشه با بیدار شدن صبح زود کنار اومد تا اینکه بخوای یه دفه و بدون آمادگی قبلی از خواب پاشی و بری سر کار!

این خواب‌های ده دقیقه‌ای بین دو خواب، یکی از بهترین لذت‌های زندگیه. گاهی خواب‌های عجیب و غریبی هم بین این خوابیدنا می‌بینم، حتا یه بار بلند شدم و رفتم سر کار اما از خواب پریدم دیدم هنوز توی رختخوابم! باید کم‌کم‌ این خواب‌های کوتاه و دوس‌ داشتنی رو مدیریت کنم تا بتونم نهایت استفاده رو ازشون ببرم.

* غذاهایی برای زندگی

دیگه دارم توی آشپزی به درجات بالای عرفان می‌رسم. بیشتر اون غذاهایی که دوس دارم رو یاد گرفتم بپزم و دیگه غصه‌ی خوردن غذاهای بی‌کیفیت بیرون رو ندارم. یه جورایی به آشپزی علاقمند شدم و شاید به همین خاطره که احساس می‌کنم غذاهام خیلی خوشمزه‌ان! فقط مونده محبوب قلبها، قورمه سبزی رو کاملن ماهرانه درست کنم تا دیگه فکر کنم که توی این زندگی بی‌کیفیت حرفی برای گفتن دارم.

* خاورمیانه‌‌ای میان خون!

از نوار غزه‌‌ی خونین گرفته تا کرانه باختری رود اردن و عراق و لیبی و مصر و افغانستان و... اینروزها دیگه اینقدر این اخبار رو شنیدم حالم از هرچی تلویزیون و روزنامه‌اس به هم میخوره. چشم همه‌ی جهان به اخبار خاور میانه معطوفه ولی کاری از دست هیچکس برنمیاد و این یعنی ننگ برای جامعه‌ی جهانی. نمی‌تونم نسبت به این اخبار بی‌تفاوت باشم چون من هم دارم توی همین خاورمیانه‌ی لعنتی زندگی می‌کنم. هر روز مقاله‌های تکراری برای حمایت از غزه و کوردهای کوبانی و کودکان بی‌دفاع، اما این نوشته‌‌ها چه چیزی رو میخاد عوض کنه؟! کودکان بی‌دفاعی که چوب ندانم‌کاریهای پدران نسل‌های پیش از خودشون رو میخورن و مردان و زنان کوردی که برای دفاع از سرزمین و ناموسشون دارن کنار هم می‌جنگن بدون هیچ پشتیبانی که دلشون بهش خوش باشه.

سازمان مللی که نه تنها توانایی پایان دادن به این جنگها رو نداره بلکه حتا جرأت محکوم کردنشون رو هم نداره. و مردمانی که منتظرند فقط خدای بالا دست، کاری کنه تا این گرداب خون تموم بشه و آرامش دوباره به سرزمینشون برگرده.

 * علم بهتر است یا هیچی؟!

مدتیه که اخبار تجاوز ناظم مدرسه‌ای توی غرب تهران به دانش‌آموزا یه جورایی ذهنمو درگیر کرده. همه‌جای دنیا این موضوع هست، حتا بدتر از این؛ اما توی کشوری که ادعای خیلی چیزاش میشه یه جورایی هضم این مسأله سنگینه. بچه‌هایی که حتا جرأت گفتن این موضوع رو به والدینشون نداشتن و پدر و مادرایی که با هزار امید و آرزو بچشونو میفرستن مدرسه تا یه چیزی یاد بگیرن و بتونن جامعه‌ی آیندشونو بسازن اما مورد تجاوز قرار میگیرن و با همین فکر بزرگ میشن. برای همینه که روزبروز داریم به قهقرا میریم. جالب اینجاست مشاور قوه قضاییه گفته بعضی از این تجاوزا با رضایت خود بچه‌ها انجام گرفته و این یعنی پاک کردن صورت مسأله که مملکت ما تبحر خاصی توی این کار داره.

* سرِ من درد می‌کند به جنون...

مدتیه خیلی سرم شلوغه، خیلی یعنی زیاد! وقت نوشتن ندارم، فرصتی برای گشت و گذار ندارم، و شاید تا ماه آینده این مشغله‌ی کاری ادامه داشته باشه و امیدوارم بعد از اون بتونم یه استراحت درست و حسابی داشته باشم. حالا منظور از استراحت، مسافرت و این چیزا نیستا، من که جایی نمیرم، نهایتش یه خواب خوب بدون فکر و استرس میتونه حالمو خوب کنه و سلول‌های خسته‌ی مغزمو بازسازی کنه.

* فصلی برای دوست نداشتن

درست وسطای تابستون هستیم و این یعنی اوج گرما. راستش جرأت نمی‌کنم ظهرا برم بیرون، حتا اگه کار مهمی داشته باشم. سعی می‌کنم قرارهای کاریمو هم یا عصر بذارم یا جایی باشم که کولر داشته باشه چون واقعا گرمای کلافه کننده‌ایه.

قبلنا که دانش‌آموز بودم تابستون رو دوس داشتم اونم فقط به خاطر تعطیلیاش اما الان هیچ دلیلی برای دوس داشتنش ندارم، حتا ازش متنفرم. تنها نکته‌ی قابل تحمل تابستون، خربزه و هندونه‌هاشه که می‌تونه چند درجه از نفرتمو نسبت بهش کم کنه وگرنه بیصبرانه منتظر پایان این فصل هستم تا پاییز دوس‌داشتنی خودم فرا برسه.

* هفت سامورایی

مدتها بود میخاستم فیلم هفت سامورایی(شاهکار کوروساوا) رو ببینم اما فرصت نمیشد. شاید به خاطر طولانی‌بودنش مدتها توی لیست انتظار مونده بود، چون معمولن عادت ندارم فیلم رو نصفه و نیمه ببینم و باید تا آخر نگاش کنم!

داستان روستایی فقیر و جنگ‌زده که برای دفاع در مقابل راهزنا تصمیم میگیرن هفت سامورایی رو استخدام کنن تا از اونها در برابر غارت راهزنها دفاع کنن. فیلم پر از دیالوگهای ناب و صحنه‌های به یاد ماندنیه. از اون فیلماییه که بعد از دیدنش، دوس داری دچار فراموشی بشی تا بتونی لذت دیدنش برای بار اول رو یک بار دیگه تجربه کنی. ساختن فیلمی با این کیفیت و داستان قوی در دهه پنجاه واقعا تحسین برانگیزه.

داستانی در ستایش عظمت اراده‌ی انسان... به هر حال هر ملتی برای نجات خودش به کسانی مثل این هفت سامورایی نیاز داره، کسانی که بدون هیچ چشمداشتی وظیفشونو انجام میدن و احساسی‌ترین صحنه‌های تاریخ رو رقم می‌زنن.


[ تگ ها : ]
+

قالب اين وبلاگ با استفاده از قالب ساز آنلاين طراحي شده است
©2008 All rights reserved.

Build Your Own Template!